Niech nikt mi nie broni słuchać nauczania bardziej konserwatywnego niż to, które nakreślił Jan Paweł II.

Zbliżenie rosyjsko-niemieckie jest zbliżeniem naturalnym. Zbliżenie to nie jest zagrożeniem dla Polski, ale wręcz odwrotnie, szansą na odbudowę silnego Państwa Polskiego u boku pewnych sojuszników.

Zasadniczą cechą ataków na Kościół Katolicki, jaki stosowali wichrzyciele w rewolucyjnej Francji, było uderzenie nie tyle na samą instytucję, ale na zasady jej działania oraz na wartości przez nią reprezentowane.

Rozpoczętą 220 lat temu rewolucję określa się szumną nazwą: "Wielka Rewolucja Francuska". Nazwa taka jest nieadekwatna, bowiem rewolucja ta ani nie była francuska, ani nie przyniosła Francji żadnych korzyści. Co więcej, skutki wielkiej recesji spowodowanej tą rewolucją państwo odczuwało boleśnie jeszcze przez co najmniej 100 lat od jej zakończenia! Z tegoż powodu, wielu uczciwych historyków propagowało użycie bardziej adekwatnej nazwy: "Wielka Rewolucja Anty-Francuska". Określenie to jest prawidłowe, ale nie do końca wprost demaskujące anty-francuskich podżegaczy. Prowadząc własną analizę wydarzeń związanych z "Wielką Rewolucją we Francji", nie ukrywając rozpoczętą pod inspiracją innych narodowo-katolickich miłośników historii, zauważyłem kilka istotnych faktów, które zaprowadziły mnie do określenia tej rewolty mianem: "Wielkiej Rewolucji (Żydo)Francuskiej". Określenie to jest słuszne z tego względu, że główny prowodyr tej rewolucji, oraz główny jej finansista, mieli żydowskie pochodzenie.